Oude Geuze

..De jaren 1950. Moeder en vader waren de trotse bezitters van een stadstuintje aan de Kielse Vest of toch ergens daar in de nabijheid. Er lagen hier en daar nog enkele overblijfsels van de Wereldtentoonstelling in 1930. Het stadsbestuur verhuurde die tuintjes voor onbepaalde duur. De bedoeling was, de stadsmensen wat recreatie te bezorgen op een gezonde wijze. Een groente perkje, wat aardappelen, bloemen, als het maar binnen de perken bleef. Er stond een bungalow op, volledig ingericht en als verwarming in de winter, zo’n duveltje, een stoveke dat alles brandde. Alhoewel het verboden was bleven ze er meermaals overnachten. Ik croste dan over en weer van school naar huis, van huis naar de bungalow. Niet gemakkelijk, maar moelijk gaat ook. Broer en zus waren beiden al het huis uit. Achter de bungalow had vader een primitieve koelruimte. Een eternieten bak in de grond met deksel. Daar hield hij zijn Oude Geuze op temperatuur. Een dozijn van die grote dikke flessen met kurk en ijzerdraadje zoals champagne. Om te camoufleren zette hij er wat rommel op. Ik durfde al wel eens een fles of twee mee naar huis nemen in mijn fietszakken. Thuis dan wel oppassen, door het schudden op de fiets, eens ijzerdraadje weg, vloog de kurk tegen het plafond. Vader was een man van weinig woorden. Op een dag was hij achter het huisje bezig met een nieuwe put. Enkele dagen later, ik naar de Geuze. Geuze weg, alleen nog wat etenswaren. Ha, ha, daarom die nieuwe put.
Zaterdag namiddag, ik van school. Briefje aan de deur “We zijn naar de Boogschieters”.  De tuiniers hadden een boogschutters clubje in de grootste bungalow. Ik deed het ook graag en had mijn eigen boog en vier pijlen. Schieten naar een strooien ronde roos. Maar niet vandaag. Achter het huisje kon je zien waar er gegraven was. Was maar een dun laagje aarde boven op een arduin. Dat beetje aarde was snel weggeveegd. Die arduinen steen, hoe had hij die hier gekregen. Ik wist wel waar er nog lagen maar deze plavuis. Meer dan een halve vierkante meter en wel dertig centimeter dik. “Das bijna honderd kilo” dacht ik. Nu moest ik het zeker weten. Eerst de steen helemaal vrij van aarde, dan de zijkanten. Verdomme,..das een echte dikke zware steen. Kon er al wel mijn vingers onder krijgen maar dat was niet genoeg. Er lag een dikke plank, die kon ik als hefboom gebruiken. Ja, er kwam beweging in. Er lag genoeg hout voor de stoof. Telkens kon ik er een dikker stuk hout onder steken. Ik voelde met mijn vingers,…geen put.. nog wel aarde… “Had hij boven op een deksel dan nog aarde…”??. Ik moest het toch weten. Zo’n sterk bazeke dat ik was, komaan,  beide handen eronder en heffen, komaan,.. heffen!!   Goh..!! Ik dacht dat mijn rug scheurde, kon ik mijn voeten maar beter zetten.  “Heffen verdomme “  riep ik.  En hij kwam… bijna recht.. nog een beetje.. de steen kantelde om.  Succes!!!  Aan de onderkant van de steen, een briefje, vastgeplakt met tape. Ik begon het al te voelen tussen mijn benen “ze hebben me bij mijn kloten”. Op het briefje, die hanepoten van vader “Oooo, wat ben ik blij dat ik lig op mijn ander zij” Die steen weer op zijn plaats krijgen was al even zwaar, dan het zand er weer over. Juist zoals het geweest was.
Hoorde ik niet ergens lachen, neeeeee, das mijn verbeelding.
Ja, vader was een man van weinig woorden.
Salukes Van Ludovikus.