Oud Antwerpen.

De eerste tien jaar van mijn meer dan gevuld leven, zijn mijn ouders, zeker vijf maal verhuisd. Enkele malen omdat het behang begon te verkleuren en tweemaal  omdat de Duitsers, uit pure sympathie, een vliegende bom (V1) op ons dak lieten neerkomen.Gelukkig beperkte die chronische zucht tot migreren, zich tot  telkens maar enkele straten verder.  Er was wel altijd één constante.  Als er  één  huis was in de straat, waar niemand in wilde wonen, waar niemand durfde aanbellen, dan woonde ik daar. Maar het gaat nu niet over mij.
Achter de hoek van onze straat was de Pompstraat. Een schoolvriendje woonde in het geboorte huis van Lode Zielens en enkele huizen verder had Hendrik Consience gewoond. Toch twee toppers in de Nederlandse literatuur. Lode Zielens heeft ooit de Driejaarlijkse Staatsprijs in de wacht gesleept met het meesterlijke “Moeder Waarom Leven Wij?”.  Maar wat de meeste Sinjoren niet weten is dat de vader van Lode, Frans, de muziek schreef voor zijn broer Louis, de peter van Lode. Louis Zielens was een gekend volkszanger die rond de vorige eeuwwisseling (1900) optrad in de vele café-chantants die Antwerpen toen rijk was. Hij was in tegenstelling tot zijn petekind Lode, die meer geschokt was door de sombere levensomstandigheden van het volk, waaruit hij stamde en waarmee hij leefde, een opgeruimde kerel. Hij schreef ook al zijn teksten zelf.en zag de toestanden dus op een andere manier: hij trachtte de mensen te laten lachen, het was zijn bedoeling om de mensen van ‘t kantje, een stukje vrolijkheid te brengen. Dit zijn twee stroofjes van een lied van hem:” LEVE DE ZONDAG” Ik ben een zeer vroolijk gezel
Ik hou van vreugde en plezier,
De arbeid bevalt mij zeer wel,
Maar ‘k ben graag een dagje op zwier,
Want als men een gansche week slaaft,
Dan tracht men soms wel naar rust,
Daarom dan maar ‘t hartje gelaafd,
Gedronken zooveel het u lust.
refrein:
Lustig leven
Is mijn streven
In plezier en vroolijkheid
Leve de Zondag! zoo riep ik altijd
Die jong en oud, ja, eenieder verblijdt!
Hij doet tieren
Hij doet zwieren
Aan den dans en aan den disch,
Ja, voor mij is ‘t altijd kermis,
Als de Zondag daar maar is.
Het gaat nog enkele strofen verder, maar dat is niet mijn bedoeling. Ik wilde maar aantonen wat het is een Sinjoor te zijn. Het mag ook wel eens een
beetje ernstig he?
Salukes van Ludovikus.