Ski Pret

..
We hebben het vroeger al eens gehad over skiën. We gaan weer eens een jaar of dertig terug.
In dit vlakke landje was skiën niet zo vanzelfsprekend. Toch kon je het hele jaar door leren, hoe je met die lange latten moest omgaan op enkele kunstpistes die Antwerpen toen al rijkwas. Eens het zwaarste onder de knie, kon je beter ook regelmatig oefenen. Leren in de zomer om in de winter volop te kunnen genieten was ons devies.
Jos en Wiske gingen voor de eerste maal mee naar Kaprun. Prachtig gebied in Oostenrijk. Vol verwachting. Toch een beetje angstig. Van de kunstpiste naar de sneeuw was toch een hele stap. Ik had Jos bij mij in de groep genomen. Wiske was bij mijn vrouwtje ingedeeld. Op skiepiste Zondal in Deurne waren sleepliften langs beide zijden van de piste, de enige manier om bergop te geraken, want skiën doe je best van boven naar beneden.  Jos  zou voor de eerste keer een zetellift nemen. Iedereen weet nu al wel wat een zetellift is, er zijn er zelfs in Dinant om de Citadel te bezoeken. Ik zou het hem wel leren. Die zitjes gaan in een stuk door zonder stoppen. Je krijgt wel de tijd om gereed te staan in de lijn van de baan. Best is om wat door je kniën te gaan, zoal een beetje zithouding aannemen, anders klopt dat zitje tegen je kuiten en dat is soms eerder pijnlijk. We staan klaar…. Jos, zenuwachtig stokstijf…. Bukken wat Jos….. JOS BUKKEN WAT….. Niet naar voor hangen Jos.  Bukken wat Jos…. Het zitje komt… Jos begint te bukken en te bukken… PAS OP JOS…. Jos bukt te diep… krijgt het zitje tegen zijn achterste, wordt naar voor geworpen, plat op zijn buik. Ik zit. Kan alleen maar roepen…. STOP, STOP. Zitje slijpt over de rug van Jos, haakt in zijn rugzak, sleurt Jos mee en voor de man in het hokje het merkt hangt Jos twee meter van de grond. De lift stopt. Door het gewicht en de schok breken de riemen van het rugzakje. Jos ligt er. Knie ontwricht. Kruisband gescheurd. Afgevoerd naar ziekenhuis in Saalbach. Wiske is de hele dag bij hem gebleven.
Toch gaat Wiske de volgende dag weer mee naar boven. Skiërs zijn fanatiek hoor. Wiske kan de zetellift al nemen. We hebben wel even een klein technisch probleempje. Haar skieschoenen passen niet in de binding van haar skies. Is niet erg, wij passen de binding met een schroevendraaier wel aan. Dat zedat niet in de winkel gezien hebben, zeggen we nog. De eerste afdaling gaat prima. We hebben nogal wat snelheid. Met een flinke vaart komt Wiske beneden in een laag natte, opgespoten losse sneeuw terecht juist aan de zijkant van de piste. Haar skies blokkeren als vastgeplakt aan de grond. Wiske vliegt. De eerste Belgische vrouwelijke kosmonaut. Een kreet van pijn galmt door het gebergte. Haar skies met schoenen staan nog terplaatse. Zij ligt daar te kermen. Stomverbaast kijken we naar haar kousevoeten. We kijken naar de schoenen. De schoenen van Jos. Zelfde merk Salomon. Zelfde kleur. Maar twee nummers te groot.
Met een gebroken sleutelbeen is Wiske de rest van de week bij Jos in Saalbach gebleven.
Ze hebben de mikrobe nog altijd te pakken. Nu op hun zeventigste krijgen ze hun skiepas gratis.