” alt=”Groetjes en dikke kussen.” />
Toen de schoonzoon van de buren begon te tuinieren op het stuk grond naast het onze, dachten we “Joepie” nu zijn we van het vervelende onkruid vanaf dat komt overvliegen. Ja salukes Jan!!! Nu is het nog erger dan voorheen. De savooien staan uit te schieten, ook de rode en witte kool. Salades van een halve meter hoog in bloem. Kunnen ze zaadjes overhouden voor volgend jaar. “Zal wel zijn zeker”.
Spijtig er zitten nog wat knollen rode biet in de grond en die lust ik zo graag. Wat daar van gaat komen??
Spruiten…nog te vroeg om daar iet over te zeggen. Ze leren het wel al doende, zeggen ze. We zien wel.
Salukes.
Even kijken of ik hier met html overweg kan. Dus een code voor tekstkleur, lettertype, lettergrootte enz.. en niet vergeten een foto of andere afbeelding te plakken. 
Het lukt hier prima. Een foto van kleinzoon Nicholas met zijn schat Céline.
Handje op HIER KLIKKEN klik, en je komt op mijn blog bij Seniorennet.be/Ludovikus
Ben niet zeker of de link gelukt is.
Salukes van Ludovikus.
Je weet wel, die doekjes om de baby poep met schoon te vegen. Worden ook veelvuldig door volwassenen gebruikt. Hoe krijg je anders in godsnaam (oei!! mag dat wel!!) de laatste restjes uit die haartjes rond dat stropje. Wel die natte doekjes, spoel ze niet door, hoewel het op de verpakking staat. Hebben juist de beerput laten legen en wat bleek, “dat er zich een dikke brij, een koek van onvergane doekjes” had gevormd, die de beerder eerst moest kapot stompen. Nu wat anders zoeken om dat plaatsje rein te krijgen. K’loop niet graag rond met een vieze kont.
Salukes.
Ben even op bezoek geweest bij Thea en Affodil. Zijn alle twee naar hier verhuisd. September, koud en regenachtig. Weeral tijd om het zelfdragend zwembad af te breken. Wij hebben er vier dagen plezier van gehad, vier dagen op drie maanden, zoveel werk en water voor vier dagjes plezier. Nee, volgernd jaar laat ik me niet meer vangen. Maar dan is het misschien weer juist een vreselijk hete zomer. We zien wel..
War een typische rotzomer. Dit is zeker het laatste jaar dat ik dat zelfdragend zwembad nog op zet. Max vier of vijf dagen pret in drie maanden. Kan er misschien forellen in kweken. Weer een lap van 7 vierkante meters gazon naar de knoppen. De grond er onder keihard aangedrukt door het gewicht van’t water. Heb er de moed niet voor om de grond weer op te lichten en gras te zaaien. Kleindochter Axelle heeft thuis ook nog zo’n zwembad staan en de mama is ook veel meer thuis, dus dikwijls komt onze spruit ook niet meer. Wij eerder bij haar. En waarom niet. Salukes.
Het is nog maar enkele dagen zon en schijn, want zon is er altijd (achter de wolken) of aan de andere kant van onze aardkloot, maar op mijn bolleke schijnt ze niet altijd. Dus ze schijnt nog maar enkele dagen en voor mijn part mag ze blijven schijnen, maar boven de 25°C. wordt het voor mij te veel. T’is maar dat ik het zeg. Het zal de ouderdom wel weer wezen. Vroeger kon ik er beter tegen of is er toch zoveel veranderd aan ons klimaat. Salukes van Ludovikus.
Klopt niet helemaal, ben hoegenaamd niet weggeweest. Heb alleen moeten zwemmen om tot bij mijn blog te komen. Door al die regen staat het water me tot aan de mijn onderste lip. Ik bedoel dat ik het gewoon niet zag zitten met dat weer dat we nu op ons dak krijgen. Geen goesting voor niks. Groetjes aan iedereen die hier bij toeval beland, verloren gelopen of zo iets. Ik kom wel terug als de zon schijnt.
Een prettige goede dag gewenst aan een ieder, zomaar. De zon scheen eventjes en de vogels zongen. Zag zojuist in de tuin een merel met een regenscherm onder de vleugel. Wil zeggen dat er regen op komst is. Twee bosduiven bezig op een stukje platdak, een hoopje broodkorstjes bij elkaar gebracht naast het plasje water van de laatste bui. Willen buiten piknikken en verwachten gasten. Zal niet lang duren, er zitten al een paar raven en een specht, klaar om het feestje te verstoren. De grote kater van de buren zit ogenschijnlijk onverschillig toe te kijken. Ik zit te wachten op mijn madam om samen naar de Carrefour te trekken. Niet vergeten, een touwtje of kettinkje voor mijn leesbril, blijft hij rond mijn hals hangen. Ik ben dat zo gewoon, dat nu mijn huidige touwtje weer eens gebroken is ( veel te kort geworden van het opnieuw knopen) dat ik de bril van mijn neus op de grond laat vallen. Salukes, ben er mee weg.
Kenia was een echte droomreis. Een week safari en dan in Kilifi, een prachtig dorpje aan de Indische Oceaan, lekker lui. We hadden dat jaar reeds een reis geboekt naar Mexico. Mijn vrouwtje verjaarde toen en was een beetje in haar achterste gebeten want ze wilde toch zo graag naar Kenia en ze had niet mogen kiezen. (beweerde ze).T’ was nog Februari en Mexico was besproken. Er was onverwacht een appeltje uit de kast gevallen, dus beslisten we om dan maar direkt naar Kenia aftereizen. Safari was echt ongelooflijk en dan nog twee weken genieten om uitstappen naar Mombassa en boottochtjes met snorkelen. Toende laatste week begon kregen we midden in de nacht telefoon van onze dochter. Een ijskoude douche. Men had bij ons ingebroken langs de achtertuin. De raam gewoon uitgerukt. Kasten totaal kapot geslagen. Een safe van negentig kilo uit de muur gebroken. De dieven hadden een halve dag in huis bezig geweest. Onze buren waren de ganse dag uitwerken. De inbraak gebeurde in gans lichte dag Wij zaten nog een ganse week vast in Kenia. Geen enkel vliegtuig te krijgen. Toch wel, maar dan moesten we zo dikwijls overstappen langs Egypte en Zwitserland, dat we al bijna een week lang onderweg waren. Gelukkig konden we op onze dochter rekenen. Ze had echt alles onder controle. Met onze GSM konden we zonder moeite berichtjes sturen. We hebben met schrik in ons hart naar die laatste dag toe geleefd. Maar we zijn toch nog in Juli naar Mexico vertrokken met onze kleinzoon. Enkele maanden later in December zakte ik plots door mijn benen. Vier dagen later was ik zogoed als volledig verlamd. Er is een maand naar de oorzaak gezocht. Dan ben geopereerd in het UZ. Edegem. Neurochirurgie. De hals wervels zogoed als dicht. Ruggemergkanaal beschadigd. Na een jaar revalidatie, nog een tweede operatie aan de onderrug. Ik revalideer nog steeds, nu voor het zesde jaar. Maar ik heb en groot deel van mijn zelstandigheid terug. Gaan, kan ik met stokken, maar een zeer beperkte afstand en zeer kort. Thuis kan ik voor het grootste deel zonder hulp. Maar soms is de pijn ondraaglijk. Nu zeggen we dan.” Gelukkig dat we die reizen nog allemaal hebben kunnen doen.” Toch gaat het leven verder.
Salukes van Ludovikus.
|
