Hier ben ik nog eens.

War een typische rotzomer. Dit is zeker het laatste jaar dat ik dat zelfdragend zwembad nog op zet. Max vier of vijf dagen pret in drie maanden. Kan er misschien forellen in kweken. Weer een lap van 7 vierkante meters gazon naar de knoppen. De grond er onder keihard aangedrukt door het gewicht van’t water. Heb er de moed niet voor om de grond weer op te lichten en  gras te zaaien. Kleindochter Axelle heeft thuis ook nog zo’n zwembad staan en de mama is ook veel meer thuis, dus dikwijls komt onze spruit ook niet meer. Wij eerder bij haar. En waarom niet. Salukes.

Terwijl je weg bent….

Kenia was een echte droomreis. Een week safari en dan in Kilifi, een prachtig dorpje aan de Indische Oceaan, lekker lui. We hadden dat jaar reeds een reis geboekt naar Mexico. Mijn vrouwtje verjaarde toen en was een beetje in haar achterste gebeten want ze wilde toch zo graag naar Kenia en ze had niet mogen kiezen. (beweerde ze).T’ was nog Februari en Mexico was besproken. Er was onverwacht een appeltje uit de kast gevallen, dus beslisten we om dan maar direkt naar Kenia aftereizen. Safari was echt ongelooflijk en dan nog twee weken genieten om uitstappen naar Mombassa en boottochtjes met snorkelen. Toende laatste week begon kregen we midden in de nacht telefoon van onze dochter. Een ijskoude douche. Men had bij ons ingebroken langs de achtertuin. De raam gewoon uitgerukt. Kasten totaal kapot geslagen. Een safe van negentig kilo uit de muur gebroken. De dieven hadden een halve dag in huis bezig geweest. Onze buren waren de ganse dag uitwerken. De inbraak gebeurde in gans lichte dag Wij zaten nog een ganse week vast in Kenia. Geen enkel vliegtuig te krijgen. Toch wel, maar dan moesten we zo dikwijls overstappen langs Egypte en Zwitserland, dat we al bijna een week lang onderweg waren. Gelukkig konden we op onze dochter rekenen. Ze had echt alles onder controle. Met onze GSM konden we zonder moeite berichtjes sturen. We hebben met schrik in ons hart naar die laatste dag toe geleefd. Maar we zijn toch nog in Juli naar Mexico vertrokken met onze kleinzoon. Enkele maanden later in December zakte ik plots door mijn benen. Vier dagen later was ik zogoed als volledig verlamd. Er is een maand naar de oorzaak gezocht. Dan ben geopereerd in het UZ. Edegem. Neurochirurgie. De hals wervels zogoed als dicht. Ruggemergkanaal beschadigd. Na een jaar revalidatie, nog een tweede operatie aan de onderrug. Ik revalideer nog steeds, nu voor het zesde jaar. Maar ik heb en groot deel van mijn zelstandigheid terug. Gaan, kan ik met stokken, maar een zeer beperkte afstand en zeer kort. Thuis kan ik voor het grootste deel zonder hulp. Maar soms is de pijn ondraaglijk. Nu zeggen we dan.” Gelukkig dat we die reizen nog allemaal hebben kunnen doen.” Toch gaat het leven verder.

Salukes van Ludovikus.

Stompeltje

Als ik er nu aan terug denk, lijkt het een eeuw
geleden. Zeker als ge ziet hoe op vijftig jaar tijd, alles in een
snelvaart ontwikkelt  is. Vooruitgang is niet te stoppen. Ik moet
zo een eenentwintig geweest zijn en werkte voor een havenbedrijf in de
haven van Antwerpen. Moest controle uitvoeren op een partij
zakgoederen. Arachide noten, komende van Zuid Amerika. Toch enkele
duizende ton die in lichters overgeslagen werden. Daar de laadkranen in
die tijd niet zover rijkten en niet zo zwaar konden tillen als nu, werd
een hijs zakken,gewoonlijk zo een 45 tal, plus minus 3000 kilos, in een
strop (toen nog henep touw), aan dek gezet, Men noemde dat aandek
strijken of pompen aan dek. Die lift of hijs zakken werd dan los
gemaakt (afgeslagen) en dan overgenomen door de laadbomen van het schip
( dus weer aangeslagen) om zo aan de waterkant in lichter gelost te
worden. Een van de mannen die dat klaarspeelden had als bijnaam De
Stompel. Ieder aan de haven had een bijnaam. Je kon jaren met iemand
werken zonder zijn echte naam te kennen. De Stompel had altijd en eewig
een stompeltje sigaar in zijn mond hangen. Vandaar dus. Telkens hij er
aan dacht, en dat deed hij constant, stak hij dat stompje sigaar, dat
de gewoonte had om steeds uit te doven, weer aan. Een moment van
onachtzaamheid zeker, een hele godsganse dag die zelfde bewegingen,
raakt hij met zijn vingers gekneld tussen die touwen. Alsof met een
scherp mes gesneden wordt een vinger afgerukt. Vliegt over de railing
van het schip. Komt terecht voor de voeten van een van de mannen in de
lichter naast het schip. Die raapt hem snel op, roepende “he seg stompeltje, hou die vuil sigaar zelf es bij” en zwiert dat stukje vinger in de dok. De Stompel heeft zijn vinger nooit meer terug gezien.
Salukes van Ludovikus.